Mini-pill

Wydrukowano z portalu
21 plus 7

Szeroki dostęp do preparatów antykoncepcyjnych powoduje, że ich popularność stale rośnie. Gama preparatów jest obecnie ogromna, gwarantując lekarzowi możliwość doboru najbardziej odpowiedniego z nich dla danej pacjentki. Wybór ten powinien być zawsze poprzedzony wnikliwym wywiadem lekarskim, dzięki któremu lekarz określi ewentualne ograniczenia i przeciwwskazania do stosowania np. antykoncepcji dwuskładnikowej. Co wtedy? Czy istnieje możliwość zabezpieczenia się przed ciążą, jeśli występują przeciwwskazania do terapii estrogenowo-progestagenowej?

W takich przypadkach możemy skorzystać z antykoncepcji gestagennej – zawierającej tylko jeden składnik antykoncepcyjny w budowie zbliżony do naturalnego progesteronu. Takim preparatem jest właśnie mini-pill czyli tabletka zawierająca możliwie niską zawartość hormonu. Działanie hormonalne takiego preparatu polega głównie na zmianie charakteru śluzu szyjkowego i endometrium (błony śluzowej jamy macicy). Śluz staje się gęsty i nieprzepuszczalny dla plemników, a endometrium cienkie i niepodatne na zagnieżdżenie zapłodnionej komórki jajowej.

JAK?

Skuteczność takiego preparatu jest  wysoka – index Pearla to 0,5-3. Podkreślana jest tu przede wszystkim konieczność przyjmowania tabletek o względnie stałych porach – najczęściej w południe, żeby moment przyjęcia tabletki (lub nieznaczne jego przesunięcie) nie wystąpił w godzinach wieczornych (statystycznie częściej kontakty seksualne mają miejsce wieczorem).  Jak każdy preparat, również mini-pill zaczynamy przyjmować w pierwszy dzień miesiączki i rozpoczęciu tej metody powinno towarzyszyć, przez pierwsze 7 dni, dodatkowe zabezpieczenie mechaniczne (np. prezerwatywa). Co ważne, tę terapię można rozpocząć bezpośrednio po porodzie czy poronieniu.

KTO?

Mini-pill polecana jest dla:

- kobiet w okresie karmienia piersią;

- kobiet, u których stwierdzono przeciwwskazania do stosowania preparatów złożonych (dwuskładnikowych), np. palaczki po 35. roku życia, kobiety obciążone internistycznie – cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi, choroby reumatologiczne, choroby układu sercowo-naczyniowego itd.;

- kobiet, u których w czasie stosowania doustnej dwuskładnikowej antykoncepcji doszło do spadku libido;

- kobiet, u których w czasie stosowania doustnej dwuskładnikowej antykoncepcji wystąpiły nieakceptowane działania niepożądane – zaburzenia żołądkowo-jelitowe, tkliwość piersi, bóle głowy;

- kobiet z bolesnymi i obfitymi miesiączkami.

WADY?

Głównym problemem zgłaszanym przez kobiety stosujące mini-pill jest nieregularność krwawienia miesiączkowego, co jest efektem niejasnego wpływu środka na owulację. Rzadko powodować one mogą również występowanie tzw. czynnościowych torbieli jajników, dlatego że nie wpływają one na pracę jajników. Nieznacznie wyższe jest także ryzyko ciąży ektopowej (pozamacicznej) w okresie stosowania mini-pill. Preparaty zawierające lewonorgestrel powodować mogą częstsze występowanie trądziku. Niekomfortowa (w ocenie pacjentek największa wada) jest konieczność przyjmowania leku o względnie stałej porze (wskazana jest dokładność co do godziny) – duże zmiany w systematyczności ich stosowania mogą niestety zwiększać ryzyko zajścia w ciążę.  

Jak każda metoda antykoncepcji, tak i mini-pill ma swoje zalety i wady. Jej wysoka skuteczność i bezpieczeństwo dla zdrowia często przegrywa jednak z brakiem wygody jej stosowania (konieczna ścisła systematyczność ) i zdarzające się nawet u 40% pacjentek nieregularne krwawienia miesiączkowe. Mimo tego jest ona dobrym rozwiązaniem dla kobiet, u których nie można zastosować preparatów złożonych.  

Skomentuj artykuł

Mięśniaki macicy - leczenie farmakologiczne Mity o antykoncepcji