PCO - zespół policystycznych jajników

Wydrukowano z portalu
21 plus 7

Jednym z najczęstszych schorzeń endokrynologicznych wieku reprodukcyjnego dotyczącego nawet 10% kobiet, jednocześnie będącym najczęstszym powodem niepłodności, jest zespół policystycznych jajników. Ponieważ zaburzenia te dotyczą tak szerokiej grupy pacjentek
i stanowią poważny problem, zwłaszcza jeśli mówimy o upragnionym macierzyństwie, schorzenie
to świata jest obecnie szeroko badane na całym świecie. Nieznane w pełni przyczyny powodują zmiany metaboliczne, które niosą za sobą zaburzenia gospodarki hormonalnej, cukrowej
i tłuszczowej.

Jakie objawy mogą naprowadzić na rozpoznanie tego schorzenia? Kobieta może zgłaszać wiele symptomów, które pomogą w postawieniu właściwej diagnozy. Zauważy bezsprzecznie, że jej cykle miesiączkowe są nieregularne, czyli nie występują co 28-32 dni. Wiązać się z tym może także problem z płodnością, długie starania o upragnione macierzyństwo. Pacjentka zwróci także uwagę lekarza na nieprawidłowe owłosienie – hirsutyzm, czyli pojawianie się włosów w miejscach nietypowych dla kobiet – wąsik, przedramiona, klatka piersiowa. Kolejne objawy, podobnie jak owłosienie, mogą wiązać się z podwyższonym w tej chorobie poziomem androgenów (męskich hormonów płciowych). Zauważalny jest ich znaczny wzrost, co w następstwie powoduje problemy
z cerą, trądzik, łojotok. Cechą charakterystyczną nadmiaru androgenów może być również łysienie. Tego objawu na pewno żadna pacjentka nie przeoczy i szybko zgłosi się do diagnostyki.

Poza oczywistą koniecznością wykrycia tego schorzenia, jego leczenie jest ważne z punktu widzenia zdrowia całego organizmu. Udowodniono, że zespół PCO może podnosić ryzyko wystąpienia poronień, cukrzycy typu 2, hiperlipidemii, chorób układu krążenia czy nowotworów błony śluzowej jamy macicy. Diagnostyką zajmie się lekarz ginekolog, często wspierając się pomocą endokrynologa. Badania, które czekają pacjentkę, obejmować mogą dokładny wywiad lekarski, badania ginekologiczne, USG dopochwowe oraz badania laboratoryjne.

Wywiad lekarski dotyczyć będzie sfery płodności i cyklu miesiączkowego. Wszelkie sygnały dotyczące niepłodności, trudności w zajściu w pierwszą lub kolejne ciąże, a także będące przyczyną nieregularnych krwawień miesiączkowych cykle bezowulacyjne będą stanowić silne sygnały kierujące podejrzenie na zespół PCO.

Badanie dodatkowe, którym jest w tym przypadku USG, pokaże zmiany w obrazie jajników – liczne pęcherzyki jajnikowe bądź nienaturalnie duży w swej objętości jajnik z pewnością skupią uwagę badającego. Sam obraz wielopęcherzykowego jajnika nie jest objawem przesądzającym o chorobie, a jedynie kwalifikującym pacjentki do dalszych badań. Statystycznie nawet 25% kobiet ma regularne cykle miesiączkowe i prawidłowy poziom androgenów przy sonograficznym podejrzeniu zespołu PCO. Podobnie brak cykli owulacyjnych w obserwacji ultrasonograficznej może skłonić do poszukiwania kolejnych zaburzeń łączących się w zespół PCO.

Badania laboratoryjne to obecnie standard w diagnostyce tego schorzenia. Liczne zaburzenia hormonalne i endokrynologiczne wymagają odpowiednio dobranej diagnostyki. Zależna jest ona od stanu klinicznego pacjentki, ale najczęściej dotyczy układu FSH i LH, prolaktyny, androgenów. Dodatkowo należy pamiętać, że w zespole tym dysregulacji podlega także metabolizm cukrowo-tłuszczowy, konieczne będą więc badania poziomu glukozy, insuliny i tłuszczów. Nie można nie wspomnieć o występującej bardzo często w zespole PCO otyłości (w ponad 50%). Zmiany metaboliczne prowadzą niestety do znacznego wzrostu masy ciała, a w walce z otyłością pomogą wtedy leki dedykowane dla tego schorzenia.

Celem leczenia jest przede wszystkim likwidacja objawów androgenizacji i uzyskanie owulacji zakończonej ciążą. Wśród najczęściej chorujących, młodych pacjentek ten drugi cel będzie oczywiście nadrzędny. Leczenie jest zawsze wielokierunkowe – dotyczy po części zaburzeń hormonalnych, a po części endokrynologicznych. 

Skomentuj artykuł

Orgazm Pierwsza wizyta u ginekologa - badania